Bir sahne vardı biliyormusun
Benim sustuğum başlangıç
Sessiz gecelerde akan göz yaşlarım
Neden diye haykırıp kurtulmak için yalvarışım
Biten herşeyin ardından üzgün halim
Mutlu olmayı hayal eden ruhum
Kaybolan boş zamanlar
Beklemek için sarfettiğim güç
Yaşama sevinci kalmayan bir ben
Günden güne umut yolculuğunda
Sürüklenen kalbim
Hayata dair kararlarım
Yol arkadaşım ve düşmanlarım
Biliyorum sanki artık
Karmakarışık dünya ortasında
Bahsedilen konuları hevesimi
Ne yapıyorum dercesine
Kendimi boşlukta durduruyorum
Aydınlık için mücadele ediyorum
Son bulmuyor dinmiyor bir şey
Atlıyorum rüyalarımda yükseklerden
Düşmemek için uyanmak istiyorum sonra
Saplanan beni bırakmayan üzüntüm
Yoruyor sanki bazen vücudumu
Kahretsin bırak beni artık
Çık ne olur git
Sığınacak dal bulamıyorum
Yine düşünüyorum
Solan çiçekleri koklayıp
Ağlıyorum dikenlere kendimi atıp
Biraz daha acı için
Sonu olmayan düşlerde
Bitiş için adım atıyorum

Kar yağıyordu minik taneciklerle
Üşütüyordu sıcak tenimi
Rüzgar vücuduma işleyip titretiyordu sanki
Düşünemiyordum aklım durmuştu soğuktan

Bakarken camdan sokaklara

Mutlu çocukları gördüğümde
Aklıma geldi çocukluğum

Kar topu oynuyormuydum
Acaba çocukken dedim kendime

Mutlumuydum bende çocukken
Yada her şeyden habersiz umutlu
Beklercesine kalbimden gelen o sesle
Dur diyordu ellerim oynama sende
Bırak beni dinle diyen gözlerim
Güzel sözlerim dinlediğim müziğim

Hayaller içinde var olan bedenim

Sıcaktan çözülen dizlerim

Gitmeyi bekleyen dünlerim
Kaybolmayı isteyen her şeyim

Uzaklaştıkça mutlu olan benim

Geceler üstüme gelmekte
Yüreğim kaçıp gitmekte
Vurulan kalbim düşünmekte
Doğru yolda ilerlemekte
Kaybolmayı istemekte
Ve sonsuza dek yalanlarda bitmekte…