Bir sahne vardı biliyormusun
Benim sustuğum başlangıç
Sessiz gecelerde akan göz yaşlarım
Neden diye haykırıp kurtulmak için yalvarışım
Biten herşeyin ardından üzgün halim
Mutlu olmayı hayal eden ruhum
Kaybolan boş zamanlar
Beklemek için sarfettiğim güç
Yaşama sevinci kalmayan bir ben
Günden güne umut yolculuğunda
Sürüklenen kalbim
Hayata dair kararlarım
Yol arkadaşım ve düşmanlarım
Biliyorum sanki artık
Karmakarışık dünya ortasında
Bahsedilen konuları hevesimi
Ne yapıyorum dercesine
Kendimi boşlukta durduruyorum
Aydınlık için mücadele ediyorum
Son bulmuyor dinmiyor bir şey
Atlıyorum rüyalarımda yükseklerden
Düşmemek için uyanmak istiyorum sonra
Saplanan beni bırakmayan üzüntüm
Yoruyor sanki bazen vücudumu
Kahretsin bırak beni artık
Çık ne olur git
Sığınacak dal bulamıyorum
Yine düşünüyorum
Solan çiçekleri koklayıp
Ağlıyorum dikenlere kendimi atıp
Biraz daha acı için
Sonu olmayan düşlerde
Bitiş için adım atıyorum
